همه چیز درباره عارف عارفکیا: زندگی، کار و مبارزه با بیماری
عارف عارفکیا – خواننده برجسته موسیقی پاپ ایرانی
از دوران کودکی تا قله شهرت، داستان زندگی عارف با چالشها، عاشقانهها و موفقیتهای بیبدیل همراه است. در ادامه، با جزئیات زندگی شخصی، حرفهای و هنری او آشنا شوید.
پیشزمینه خانوادگی و دوران کودکی
عارف در ۱۹ مرداد ۱۳۱۹ شمسی (۱۰ اوت ۱۹۴۰ میلادی) در تهران چشم به جهان گشود؛ پدرش اهل اردبیل و راننده کامیون بود و مادرش که اهل باکو و در دانشگاه مسکو رشته دندانپزشکی را آغاز کرده بود، بعدها به ایران کوچ اجباری شد. مادربزرگش خواننده اپرا بود و یکی از تأثیرگذارترین منابع الهام موسیقی در خانواده به حساب میآمد.
با شروع جنگ جهانی دوم، مادر عارف مجبور شد تحصیل را رها کند و ازدواج کند. حاصل این پیوند، چهار فرزند از جمله عارف بود. پس از جدایی والدین، او مدتی نزد نامادری بزرگ شد و سپس دوباره نزد مادرش زندگی کرد.
در خیابان نادری تهران بزرگ شد که زبان مادری خانواده آذری بود. از طریق رادیوی AGA که بر روی موج رادیویی بادکوبه تنظیم میشد، با آثار هنرمندان بزرگی چون رشید بهبودوف، بلبل و گلآقا آشنا شد و بیآنکه بداند، مهارتهای خواندن درست، کوک و میزان را از تقلید آنها آموخت.
دوران تحصیل و مشاغل نخست
مدارس تمدن و هنرستان درودگری
عارف تحصیلات ابتدایی و دبیرستان خود را در مدرسه تمدن گذراند و سپس با علاقه به طراحی، در هنرستان صنعتی رشته درودگری را انتخاب کرد و دیپلم گرفت. او مسافت ده تا پانزده دقیقهای از منزل تا مدرسه را پیاده طی میکرد و در مسیر آهنگ زمزمه مینمود تا صدایش را تمرین کند.
فعالیتهای اقتصادی اولیه
پس از دیپلم، او ابتدا در کارخانه لاستیکسازی بیاف گودریچ به عنوان کارگر مشغول شد. به دلیل آشنایی با زبان آلمانی، توانست در کارخانه ارتقاء پیدا کند. همچنین، در طراحی بیلبوردهای تبلیغاتی همکاری نمود و برای افزایش درآمد، حتی در تیم فوتبال غیرحرفهای هم فعالیت کرد. نهایتاً وارد آزمون استخدامی هنرستان شد و بهعنوان دبیر به قزوین معرفی گردید.
در حدود ۲٫۵ سال تدریس در قزوین ادامه یافت تا اینکه در مسیر بازگشت در یک تصادف شدید آسیب دید. باوجود جراحتهای جدی، بعدها اداره فرهنگ قزوین غیبت او را بهدلیل فعالیتهای موسیقاییاش تفسیر کرد و تدریس او را به حالت تعلیق درآورد.
ورود به دنیای موسیقی حرفهای
عارف با علاقهای خاص به موسیقی نوین، آثار ویگن، محمد نوری و سایر هنرمندان را با شور و جدیت دنبال میکرد. او هر ترانهای را از رادیو یادداشت کرده و بلافاصله اجرا میکرد؛ دفترچهای از بیش از پنجاه ترانه با نقاشیهایی مرتبط نیز داشت — اثری که پس از ۶۰ سال در دست یکی از دوستان سابقش یافت شد.
نخستین ترانه رسمی سینماییاش را در سال ۱۳۴۱ برای فیلم قربانی هوس اجرا کرد؛ این فیلم در اول فروردین ۱۳۴۲ بهصورت عمومی اکران شد. این آلبوم، آغاز مسیر موفقیت او در موسیقی پاپ ایرانی بود.
دوران مهاجرت و فعالیت در خارج از کشور
سفر و اقامت در لندن
پس از انقلاب اسلامی، او ابتدا در ایران حاضر بود و حتی ترانههایی مانند «برادر بیا» و «دستهایم را بهتو میدهم» را اجرا کرد. اما با مواجهه با تهدیدهای سیاسی، در سال ۱۳۵۸ به انگلستان مهاجرت کرد. در لندن با از دست رفتن پاسپورت از طریق گروگانگیری سفارت آمریکا، مجبور شد مدت ۲٫۵ سال در آن شهر بماند. در این مدت، با هنرمندانی مانند جنتی عطایی، الهه، هایده و فرامرز اصلانی همکاری کرد و سالنهای بزرگ برگزار کردند.
شکوفایی در لسآنجلس
در اوایل دهه شصت خورشیدی (۱۹۸۰ میلادی)، به لسآنجلس سفر کرد و ترانه موفق «سرباز کوچولو» را اجرا نمود. با همکاری شرکتهایی مثل پارس ویدئو، کلتکس رکوردز و آرفی رکوردز، بیش از ده آلبوم منتشر کرد. در سال ۱۹۹۶، همراه همسر سابقش شرکت Rfaye را تأسیس کرد که آثار موسیقی بسیاری را تولید و منتشر ساخت.
علاوه بر موسیقی، عارف حدود ۲۰ سال در تیم فوتبال هنرمندان لسآنجلس بهعنوان مدافع چپ بازی میکرد و از اعضای قابلتوجه آن تیم بود.
دوره اقامت در دبی
در دهه ۸۰ شمسی به دبی مهاجرت کرد. در آنجا در فضایی آرامتر، همچنان فعالیت هنری خود را ادامه داد و ترانه محبوب «آرامش» را اجرا کرد. همچنین بهعنوان عضوی فعال در گروههای موسیقی سنتی، کلاسیک و پاپ در دبی حضور یافت و مدال افتخار ایرانیکا را دریافت کرد.
آثار هنری و حضور سینمایی
خواننده فیلمهای سینمایی
عارف در طی دوران فعالیتش، بیش از ۵۸ فیلم را با اجرای ترانه همراهی کرد. آثار معروف او در فیلمهایی مانند سلطان قلبها و غلام ژاندارم ماندگارترین آثار هستند. ترانه سلطان قلبها در جشن صدمین سال سینمای ایران در سال ۱۳۷۹ پخش شد و تأثیر شگرفی بر مخاطبان گذاشت.
حضور بهعنوان بازیگر
او در شش فیلم سینمایی بازی کرد: در دنیا بیگانه بودم (۱۳۴۴)، ازدواج ایرانی (۱۳۴۷)، عشقآفرین (۱۳۴۸)، ساقی (۱۳۴۹)، آینه زمان (۱۳۴۹)، قربون هرچی خوشگله (۱۳۵۲) و بزن بریم دزدی (۱۳۵۳). با اینکه بهعنوان بازیگر فعالیت کرد، خود همواره اظهار داشت خوانندگی را بیشتر از بازیگری میپسندد.
زندگی شخصی، افتخارات و تقدیرها
- ازدواج و فرزندان: او چهار بار ازدواج کرده است و دارای چهار دختر (سهیلا، سابرینا، نازلی، نیکیتا) و یک پسر (سهیل) بود. پسرش سهیل در سن ۴۱ سالگی در اثر سرطان درگذشت.
- افتخارات مهم:
- دریافت مدال درجه اول همایون از محمدرضا پهلوی در سال ۱۳۵۳ بهخاطر اجرای بینقص ترانه به امید دیدار در اختتامیه بازیهای آسیایی تهران.
- انتخاب بهعنوان «جذابترین مرد سال» (۱۳۵۲) توسط مجله زن روز و عنوان «صاحب زیباترین لبخند» (۱۳۵۲) توسط مجله جوانان.
- حضور در جشن دویستمین سال استقلال آمریکا در مدیسن اسکوئر گاردن و اجرای برنامه در مرکز هنرهای نمایشی لینکلن در نیویورک.
- چندین لوح تقدیر از دانشگاه UCLA در لسآنجلس.
- مدال افتخار ایرانیکا (اردیبهشت ۱۳۸۷) برای همکاری داوطلبانه با کمیته دوستداران ایرانیکا.
- وی خود اعتقاد دارد که زیباترین نشان زندگیاش عشق و علاقه مردم ایران است که پس از ۵۷ سال همچنان کنسرتهایش را با شور همراه میکنند.
ابتلا به سرطان
عارف مرداد ۱۴۰۴ در یک پیام ویدیویی اعلام کرد در دوران اقامتش در دبی با علائم خونریزی داخلی مواجه شد و پس از مراجعه به پزشک، وجود یک توده سرطانی در نزدیکی آپاندیس تشخیص داده شد.
او سپس به توصیه پزشکان به آمریکا سفر کرد و دورهٔ شیمی درمانی را در بیمارستان City of Hope آغاز کرد.
ایشان در طول دو ماه شیمی درمانی نزدیک به ۱۰ کیلوگرم وزن کم کرد ولی به دلیل خوش خیم بودن توده، امید برای بهبودی کامل او وجود دارد.
کانال تلگرام
اینستاگرام ما
